دخترک درد فراوان کشید

او سراپای وجودش غصه بود

ناگهان مرگ رسید

اجل از روز ازل اینجا بود

فرصتی پیدا شد

دگر  از جان گذشت

غصه در پیکر او هم جان داشت

چهره اش گریان بود

درد او درد نبود

درد او غصه تنهایی بود

کودکی را گم کرد

ناگهان خود گم شد

سرنوشتش ناکام

دخترک  ناکام شد 

  شعر برگرفته از :                      

طابوتي بگذاريد از چوب تا بدانند عشق من مانند چوب خاکستر شد

دستهايم را بر روي سينه ام قرار بدهيد تا بدانند هميشه دوست

داشتم کسي را در آغوش بگيرم چشمهايم را باز بگذاريد تا بدانند

هميشه چشم انتظار بودم صورتم را رو به غروب آفتاب بگذاريد تا

بدانند عشق من غروب کرده و زندگي ام تمام شد . مرا در آفتاب

بگذاريد تا بدانند عشق من شعله ور شد

دلم عجیب گرفته است

و هیچ چیز

نه این دقایق خوشبو که روی شاخه ی نارنج می شود

خاموش

نه این صداقت حرفی

که در سکوت میان دو برگ این گل شب بوست

نه ! هیچ چیز مرا از هجوم خالی اطراف

نمی رهاند

و فکر می کنم

که این ترنم موزون حزن

تا به ابد

                         ای رهگذر
با نگاه بی انتهایت
به عمق تک تک حروف و
واژه هایم بنگر و
آرام آرام
مرا همراه با این صفحه ورق بزن...
و بعد به رسم روزگار مراو
عمق نو شته هایم را
به دست فراموشی بسپار 

از كجا مي آيي؟ ........

از كجا مي آيي كه حضورت اين بوي خنكِ شكوفهُ ليمو را به همراه مي آورد؟ ........

بايد از جايي دور باشي..........

جايي نزديك آن جا كه آبي روشن است و درخشان..........

همان جا كه زرد شادمان است و سرخ رسيده..........

آن جا را مي گويم كه سبز تيره نمي شود و سفيد بي لك مي ماند.........

آن جا كه گاهي شب مي شود. سياهي مي رسد. مخملين و صاف و يكدست..........

راستي از كجا مي آيي؟.........

آرزویم این است.......

نتراود اشک در چشم تو هرگز،
مگراز شوق زياد
نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز و به اندازه هر روز ،
تو عاشق باشی

عاشق آنکه ترا ميخواهد و به لبخند تو از خويش رها ميگردد و
ترا دوست بدارد به همان اندازه که دلت مي خواهد